بتل،گْوشتن یا گالبندانی بزانت گوں بلوچ ءِ دودمان، زندمان، سرزمین ءُ راج ءِ سرگْوست ءُ باندات ءُ مروچگیں دود ءُ ربیدگانی آدینک اِنت کہ ہما راج ءِ میار جلی، مہمان شناسی، مزن مرّی یا لگوری ءُ کوتاہی ءِ پژدر ءَ گْوشگ بوتگ اَنت، ہمے بتل مروچی ہم بلوچ ءِ دیوان، مراگاہ ءُ شاعری ءِ ارواہ اِنت، بتل گْوش اَنت مدام ہمے دابیں جاورحالانی سر ءَ تْران کتگ ءُ ہما بتل مروچیگیں جاورحالان گوں ہمدپ اَنت، بزانکہ یک بتلے ہما پنچسد سال ءَ پیش کہ بوتگ آ بتل مروچی ہم گْوشگ بیت بلے منی مروچیگیں سرحال اِنت ”چوکہ من میرو ءِ لُڑ ءَ گنداں، بالگتر بورانی چراگجاہ اِنت“
چوناہا اے اُستا گال ءِ بزانت زانتکار، سوہو، کواس ءُ کیمیاگِر انت ءُ سکیں زیبدار ءُ پُر معنائیں لبزے بلے بدبحتی ءَ مئے دودمان ءَ اے لبز رد کارمرز بیگ ءَ بیتگ ءُ انگت بیگ ءَ اِنت ءُ رواج گپتگ۔ہمےگال کہ بندرا یک ہنرے بوتگ کہ رندا بُرتگ ءُ یک ٹکّ ءُ بولکی رنگے دیگ… Read more »
انچوش گْوش اَنت کہ وہدے حاوند ءَ حضرت آدم جوڑ کُت۔ آ اولی انسان اَت ءُ مردین آدمے اَت۔ بہشت ءَ یلہ اَت۔ حور، طہور ءُ گِلمان آئی ءِ ہمک لوٹ ءُ حاجت ءِ پیلہ کنگ ءَ یک پاد ءَ اوشتاتگ اِت اَنت۔ شہد ءُ طہورانی جوہانی سر ءَ نشتگ ءُعیش ءُ عشرت ئِے کُت۔ بلے انگت ایمن نہ اَت۔ پرچا کہ آئی ءِ جُتک (جوڑی) نیست اَت۔ گُڑا حاوند ءَ مار اِت کہ آدم بے چاڑ اِنت۔ پہ وتا مَٹّے لوٹیت۔ گُڑا حاوند ءَ بی بی حوا جوڑ کُت۔ وہدے کہ حضرت آدم ءِ چم پہ حوا ءَ کپت اَنت۔ چہ گل ءَ بال بیت۔
راجی جہدانی اندر ءَ ھرکس وتی نکان ءَ دنت، شاعر وتی وڑءَ پہلوان ءُ گوشندہ، تامرکار، آزمانکار، نبشتہ کار، سرمچار۔۔۔ ہریکے وتی جندءِ میدان ءَ جہد کنت۔ بلے اے اولی بر اِنت کہ شیرزال حانی بلوچ ءَ اے جہد بُرتگ ءُ دوچگراں سر کتگ کہ باید اِنت دوچگر ھم اے ظلم ءُ ناروائی ءِ بود ءُ سنچ ءَ حلاپ ءَ وتی ازم ءَ پیش بدار اَنت۔
تنگویں بیلاں! گوں سیدہاشمیءِ رہبندءَ بازیں کلمکار ءْْ زبان زانت اے واستا تپاک نہ کنت کہ سید ہاشمیءَ بس مکرانءِ گالوار وتی رہبند ءَ زْرتگ۔
