(۸مئی ۱۹۲۲ ۔ ۱۹ ستمبر ۲۰۱۶)
بابائے بلوچی گلُین ماما عبداللہ جان
شتئے اِشتئے مارا بردا گوں گمان

واجہ محمد بیگ ۱۹۳۶ ءَ کراچی ءَ بوتگ ءُُ لیاری ءَ رستگ ءُُ مزن بوتگ ۔شاعری ءَ ابید محمد بیگ بلوچ، اردو ءُُ انگریزی زبان ءِ منتگیں کلمکارے ۔ آزمانک ءُُ مزاحیہ نگاری آئی ءِ خاصیں سیاہگ انت ۔ بلوچی گرائمر ءِ سر ءَ آئی ءَ بازیں پٹ ءُُ پولے کتگ

بلوچی زبان ءُُ لبزانک ءِ جوانیں نبشتہ کارواجہ محمد بیگ بیگل یکم جون سال 1936ءَ واجہ محمد قاسم ءِ گس ءَ کراچی ءَ ودی بوتگ۔ بنداتی وانگ چہ کراچی ءِ دربرجاہاں دربرتگ،وانگ ءُُ زانگ ءِ وھداں آئی ءَ لبزانک ءِ نیلیں زرءَ وتی گاماناں

عشق ءِ نوکی بچار تہا کپتگ
دل منی مہرگے کجا کپتگ

اے وڑیں حال ہمروچ حالتاکاں شنگ بنت کہ کار ءُُ روزگار ءَ مردماں دارگ ءِ وہد ءَ ناروائی کنگ بوتگ ۔روزگار ءِ دروسیلہانی سرا وزیر ءُُ مزن مزنیں آفسر نشتگ انت کہ آ نزور ءُُ ناتوانیں مردماں داں جوانیں روزگاراں سر بوہگ ءَ نیل انت اے کارانی تہا ہندی سردار

ءُُ تو من ءَ بدل ءَ چے دئیے ،آئی ءَ پریانی نیمگ ءَ چاراں گشت گچین بکن آئی ءَ گشت بلئے من ترا حال دیاں منی دوستیں ناکوزتک اشاں منی وڑا درائیں زند ءَ جنین چک بوہگ ءِ کول گپتگ ’’ دل ءَ میار‘‘ پان ءَ گشت۔ تازی تئی انت ،ہرچے کچکے کہ ترا دوست بہ بیت ؟

دنیا ءِ تہا ہما مردم مرچی دیمروئی کنگ ءَ اِنت کہ آ دوتل ءُُ دوپوستی زانت ءُُ سرپد بیت۔ہما مردم سوبمندی ءِ برزیں آزماناں سر بیت کہ آگوں ہمک مردم ءَ یکوڑ تران بکنت ءُُ ہمک مردم ءِ ہاترا ءَ وتی جند ءِ گیرت ءَ ببا بدنت ۔مرچی کامیابی ءِ ہاترا جہد ءُُ محنت کنگ نلوٹ ایت ایوک

اے حبر ءَ کس ھم رد کْت نہ کنت کہ نیکراہیی(مذب) ءِ سیادی گوں بنی آدم ءِ ذند آہی ءِ روحانی،چاگردی ءْ دود ءْ ربیدگاں گوں پرا ہءْ شائیگان اِنت.پمیشکا سیاستداناں گوں ملاھاں ھوار مذہب ءَ را وھد ءِ ھمبراہی ءَ وتی ذاتی مقصد ءْ لوٹانی سرجم کنگ

اے دگہ نقاد اَست اَنت بیا اَنت ءْ مارا گیشر منظور بسمل ءِ ساچشت ءِ مجگ ءَ مئے دیم ءَ ریس ءْ پرّیس بکن اَنت آ اَمید اِنت کہ انچوش کن اَنت کہ منظور بسمل ءِ شعر ماں بلوچی شعری لبزانک ءَ سک پْر ارزشت اَنت آ ما نوں تھنا ” ساھار ” سرا ھبر کنیں کہ بسمل ءِ ھپتمی شعری دپتر اِنت۔ْ

شاعر مر اَنت قفیر مرانت نیکہ جار بیت
آ کہ دمے مگندیت اے دنیا تہار بیت