تو منی ہمبل ءُُ ہمسفر زندگی
چو مکن تو منا در پہ در زندگی
ہچ شموشگ نباں قول ءُُ وعدہ تئی
گیراں انگت منا تئی ھبر زندگی

آپدا شت ءُ پرائی ءَ دگہ سوگاتے آورت ے ءِ ۔پہ راز ءُ پہنیامی ہنچو راز پہنامی کہ آئی ءَ اے گپ گوں وت ءَ ہم نہ کت ۔اے رندی آسک وش ءُ راز ی اَت ، آئی ءَ باگ ءُ روچ سک گیر ا تک اَنت بلے ادا پرائی ءِ وشءُ شادمانی ءَ دگہ چز بازاَت آئی

مدام مئے کماشاں گشتگ کہ تاسے آپ سد سال ءِ وفا ءَ زندگ ءُُ برجم داریت ۔بلئے اپسوز مرچی وفا ءِ نام دنیا ءِ دنز ءُُ مجانی تہا گار ءُُ بیگواہ اِنت ۔من ءَ بچار من ءَ وفا ءِ چہ مزرست ۔من ہم آئی ءَ گوں دل ءُُ ستک مہر ءُُ وفا کتگ ۔

دود ءُُ ربیدگ ہمک راج ءِ پجار ءِ مستریں بن ءُُ بنزہ اِنت۔دنیا ءِ درائیں زندگیں راجاں وتی دود ءُُ ربیدگانی پہازگ ءَ وڑ وڑیں کارگشادیاں گوں گلائش اَنت۔بید دوداں درائیں انسان یک اَنت ہمے دود ءُُ دودمان اَنت کہ ہمک ہند ءِ انسان ءَ را چہ دو ہند ءِ انسان ءَ جتا ءُُ آئی ءِ

گیمگاں نشتگاں آپ ءِ کنارا
ہزاریں منزلانی انتظارا

ہنچو ہپتگ گوست انت پدا زیوس ءَ سما بوت کہ بے تاہیری ءُُ موتک ءِ تواراں آئی ءِ واب حراب کتگ ۔وہدے آئی ءَ چم جہل ءَ زمین شانک دات انت آئی ءَ دیست کہ درائیں زید ءُُ ندارگ گمیگ انت ہچ نہ رستگ ات ۔زمین ہشکی ءَ ستکگ ات ۔درچکاں تاک شانتگ ات انت ۔

منی وتن دوست بیت چو ساہ ءَ
منی وتن درپش دنت چو ماہ ءَ

اے یک تاریخ ءِ حقیقتے کہ قومی زلم ءُُ نا انصافی ءِ بندات ھما وھدءَ بنت وھدے سال 1948 ءَ ڈھاکہ ءَ تران کناں ءَ گُشت کہ پاکستان ءِ قومی زبان اردو بیت ۔